Trzy rodzaje aktywności na zewnątrz
Jan Gehl, duński architekt, którego Życie między budynkami po raz pierwszy ukazało się w 1971 roku, dzieli aktywność na zewnątrz na trzy grupy. Aktywności konieczne, na przykład pójście do pracy czy oczekiwanie na autobus, odbywają się niemal w każdych warunkach. Aktywności opcjonalne, na przykład siedzenie na słońcu czy wybór dłuższej drogi przez park, pojawiają się tylko wtedy, gdy otoczenie je zachęca. Aktywności społeczne, takie jak rozmowy, zabawa i przypadkowe spotkania, wyrastają z dwóch pierwszych, gdy ludzie dzielą przestrzeń wystarczająco długo.
Praktyczna lekcja jest taka, że poprawa miejsca rzadko zmienia liczbę koniecznych przejść przez nie, ale może znacząco zmienić ilość aktywności opcjonalnej i społecznej, którą ono przyjmuje. Oceniając swój teren badań, zapytaj, jaki udział w zarejestrowanej aktywności stanowiła aktywność opcjonalna. Miejsce pełne ludzi, którzy jedynie przechodzą, nie jest jeszcze przestrzenią publiczną w pełnym sensie Gehla.
Lekcja 2.2Najpierw komfort
Najczęściej cytowane odkrycie Whyte'a mówi, że ludzie najchętniej siedzą tam, gdzie jest na czym usiąść. Brzmi to oczywiście, a jednak wiele placów z lat 60. zaprojektowano z murkami zbyt wysokimi, zbyt wąskimi lub zbyt śliskimi, by można było z nich korzystać. Jego zalecenia obejmowały murki siedziskowe na tyle głębokie, by siedzieć na nich z obu stron, mieszankę słońca i cienia, drzewa, wodę i jedzenie. Najważniejsze były ruchome krzesła, bo pozwalały ludziom dostosować położenie do słońca, znajomych lub prywatności.
W swoich notatkach porównaj zajęte i puste miejsca siedzące. Wyjaśnij różnicę, używając czynników komfortu: orientacji względem słońca, osłony przed wiatrem, oparcia dla pleców, widoku, hałasu i bliskości aktywności.
