Τρία είδη δραστηριότητας σε εξωτερικούς χώρους
Ο Jan Gehl, Δανός αρχιτέκτονας του οποίου το βιβλίο Life Between Buildings κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1971, διαχωρίζει τη δραστηριότητα σε εξωτερικούς χώρους σε τρεις ομάδες. Οι αναγκαίες δραστηριότητες, όπως το περπάτημα για τη δουλειά ή η αναμονή για λεωφορείο, γίνονται σχεδόν σε κάθε συνθήκη. Οι προαιρετικές δραστηριότητες, όπως το κάθισμα στον ήλιο ή η επιλογή μιας μακρύτερης διαδρομής μέσα από το πάρκο, συμβαίνουν μόνο όταν το περιβάλλον τις προσκαλεί. Οι κοινωνικές δραστηριότητες, όπως η συζήτηση, το παιχνίδι και οι τυχαίες συναντήσεις, προκύπτουν από τις δύο πρώτες όταν οι άνθρωποι μοιράζονται τον χώρο για αρκετή ώρα.
Το πρακτικό μάθημα είναι ότι η βελτίωση ενός χώρου σπάνια αλλάζει πόσα αναγκαία ταξίδια τον διασχίζουν, αλλά μπορεί να αλλάξει δραστικά το πόση προαιρετική και κοινωνική δραστηριότητα φιλοξενεί. Όταν αξιολογείτε τον χώρο μελέτης σας, αναρωτηθείτε ποιο μερίδιο της δραστηριότητας που καταγράψατε ήταν προαιρετικό. Ένας χώρος γεμάτος ανθρώπους που απλώς περνούν από πάνω του δεν είναι ακόμη δημόσιος χώρος με την ευρύτερη έννοια του Gehl.
Μάθημα 2.2Πρώτα η άνεση
Το πιο γνωστό εύρημα του Whyte είναι ότι οι άνθρωποι κάθονται περισσότερο εκεί όπου υπάρχουν μέρη για κάθισμα. Φαίνεται προφανές, κι όμως πολλές πλατείες της δεκαετίας του 1960 σχεδιάστηκαν με κατασκευές πολύ ψηλές, πολύ στενές ή πολύ γυαλιστερές για να χρησιμοποιηθούν. Οι προτάσεις του περιλάμβαναν καθιστικά αρκετά βαθιά ώστε να κάθεται κανείς και από τις δύο πλευρές, ένα μείγμα ηλιοφάνειας και σκιάς, δέντρα, νερό και φαγητό. Τα κινητά καθίσματα είχαν τη μεγαλύτερη σημασία, γιατί επιτρέπουν στους ανθρώπους να προσαρμόζουν τη θέση τους στον ήλιο, στους φίλους τους ή στην ιδιωτικότητά τους.
Στις σημειώσεις σας, συγκρίνετε τα κατειλημμένα και τα άδεια καθίσματα. Εξηγήστε τη διαφορά χρησιμοποιώντας παράγοντες άνεσης: προσανατολισμό ως προς τον ήλιο, προστασία από τον άνεμο, στήριγμα πλάτης, θέα, θόρυβο και εγγύτητα στη δραστηριότητα.
