Naucz się kształtować miejsca, które dzielimy
Niezależny kurs dla początkujących projektantów krajobrazu i zaangażowanych mieszkańców. Zaczynamy od tego, jak ludzie już korzystają z parku lub placu, uważnie czytamy teren, a potem przekładamy te obserwacje na propozycję projektową, którą obronisz na spotkaniu z mieszkańcami, przeglądzie w pracowni czy rozprawie planistycznej.
Zacznij od ludzi
Każda przestrzeń publiczna jest już w użyciu, zanim pojawi się projektant. Ktoś skraca drogę przez trawnik, żeby zdążyć na autobus. Ktoś je lunch na niskim murku, bo stoi on w słońcu. Grupa nastolatków zajmuje schody po szkole, a rodzic po zmroku omija odległy róg. To nie są rozproszenia od problemu projektowego. To właśnie jest problem projektowy.
Ten kurs opiera się na metodzie, którą William H. Whyte uczynił znaną w The Social Life of Small Urban Spaces (1980): obserwuj, licz, nanoś na mapę, a dopiero potem rysuj. Każda jednostka kończy się krótkim zadaniem, które dodaje jedną warstwę do badania jednego prawdziwego miejsca w pobliżu. Na ostatniej lekcji będziesz mieć inwentaryzację terenu, analizę, koncepcję i etapową propozycję, a wszystko to będzie powiązane z tym, co zaobserwowałeś.
Dla kogo jest ten seminarium
Dla studentów przygotowujących się do studiów z architektury krajobrazu, dla młodych projektantów, którzy chcą wyrobić sobie lepszy nawyk badawczy, oraz dla mieszkańców zasiadających w komisjach parkowych lub grupach „przyjaciół” parków, którzy chcą mówić językiem planów i przekrojów.
- Jednostka 1
Obserwuj przed rysowaniem
Mapowanie zachowań, mikroklimat, grunt i woda oraz krawędzie, z których ludzie faktycznie korzystają.
- Jednostka 2
Projektuj dla wspólnego użytku
Komfort, dostępność, widok i schronienie, triangulacja oraz projektowanie uniwersalne.
- Jednostka 3
Łącz ścieżki i możliwości
Komunikacja, strefy funkcjonalne, zespoły nasadzeń i wody opadowe w planach parków.
- Jednostka 4
Testuj miejsce spotkań
Krawędzie placu, siedziska, zarządzanie oraz tanie próby przed trwałymi realizacjami.
Czytaj grunt uważnie
Mapa podkładowa pokazuje, gdzie co się znajduje. Analiza pokazuje, dlaczego to ma znaczenie. W jednostce 1 nałożysz na siebie trzy odczyty swojego miejsca: jak ludzie się poruszają i zatrzymują, jak zachowują się słońce, wiatr i woda oraz jak krawędzie zachęcają do korzystania lub je zniechęcają.
Ten nawyk wywodzi się z metody nakładania warstw Iana McHarga z książki Design with Nature (1969) oraz z pięciu elementów czytelności miasta Kevina Lyncha z The Image of the City (1960): ścieżki, krawędzie, dzielnice, węzły i punkty orientacyjne. Zastosujesz obie metody w skali jednego narożnika parku.
Twórz przestrzeń dla codziennego życia
Jan Gehl w książce Life Between Buildings dzieli aktywność na zewnątrz na konieczną, opcjonalną i społeczną. Konieczne wyjścia odbywają się niemal w każdych warunkach; aktywność opcjonalna i społeczna pojawia się dopiero wtedy, gdy miejsce jest wygodne. Wybierz poniższą zasadę, aby zobaczyć, jak przejawia się ona w planie.
Najprostszym wnioskiem Whyte'a było to, że ludzie siedzą there, gdzie jest na czym usiąść. Policz siedziska w swoim miejscu badania, zanotuj, które z nich są w południe nasłonecznione, i zaznacz te osłonięte przed wiatrem. Komfort da się zmierzyć, zanim stanie się piękny.
Dostępna trasa to kręgosłup sprawiedliwego planu. Standardy ADA z 2010 roku dla projektowania dostępnego wyznaczają minimalną szerokość przejścia w czystym świetle na 36 cali oraz maksymalne nachylenie biegu rampy 1:12. Najpierw narysuj trasę, a dopiero potem projektuj wokół niej.
Ludzie chętnie zatrzymują się przy krawędziach, gdzie widzą, nie będąc przy tym na widoku, czyli w myśl idei, którą Jay Appleton nazwał widokiem i schronieniem. Niskie murki, linie drzew i fronty budynków to miejsca, w których zaczyna się pozostawanie.
Ruchome krzesła, otwarte trawniki i proste utwardzone pokoje mogą w sobotę pomieścić targ, a we wtorek spokojny lunch. Bryant Park w Nowym Jorku wprowadził ruchome krzesła podczas remontu w latach 1988–1992 i pozostały one jego znakiem rozpoznawczym.
Wyostrz obraz parku
Gdy wiesz, jak miejsce jest używane, możesz je zaaranżować. Planowanie parku w jednostce 3 zaczyna się od komunikacji i rozchodzi się na zewnątrz: główne pętle, skróty, ciche pokoje, strefy aktywności i zespoły nasadzeń, które je rozdzielają.
Hierarchia komunikacji
Wnioski z Greensward Plan z 1858 roku autorstwa Olmsteda i Vaux dla Central Park, który rozdzielał ruch powozów, pieszych i ruch poprzeczny przez miasto.
Nasadzenia jako struktura
Wykorzystanie zwartych grup drzew i łąki do kształtowania pokojów, jak robi to Piet Oudolf w Lurie Garden w Chicago.
Woda na powierzchni
Rowy chłonne i ogrody deszczowe, które czynią wody opadowe widocznymi i użytecznymi.
Nadaj placowi cel
Plac bez powodu, by się na nim zatrzymać, staje się skrótem. Piazza del Campo w Sienie działa, ponieważ jej muszlowate nawierzchnie łagodnie opadają ku Palazzo Pubblico, dzięki czemu każdy siedzący na ziemi widzi wszystkich pozostałych. Paley Park na Manhattanie, otwarty w 1967 roku, potwierdza tę samą lekcję na działce o szerokości zaledwie 42 stóp: ściana wodna, drzewa, ruchome krzesła i kiosk z jedzeniem.
Jednostka 4 prosi, abyś jednym zdaniem określił cel swojego placu, a następnie sprawdził go tymczasowym pilotażem, zanim zainwestujesz w kamień.
Testuj miejsce spotkań
Prowadź projekt do końca
Cztery jednostki składają się na jedno wykonalne badanie. Rozwiń każdy etap, aby zobaczyć, co wytwarzasz i ile zwykle zajmuje to przy pracy kilka wieczorów w tygodniu.
Wybierz róg parku, kieszonkowy park lub plac, do którego możesz pójść trzy razy. Wydrukuj lub przerysuj mapę podkładową i zaznacz granicę. Zapisz jedno pytanie, na które ma odpowiedzieć badanie. Około tygodnia.
Przeprowadź trzy zmierzone czasowo wizyty obserwacyjne. Policz, kto jest obecny, gdzie siedzi lub stoi i jak się porusza. Fotografuj bez identyfikowania poszczególnych osób. Około dwóch tygodni.
Nałóż na siebie odczyty ruchu, mikroklimatu i krawędzi. Stwórz jeden diagram syntezy, który pokaże trzy najmocniejsze szanse i dwa wyraźne ograniczenia.
Naszkicuj dwie przeciwstawne koncepcje, sprawdź obie na podstawie swoich obserwacji i rozwiń jedną w ilustracyjny plan z przekrojem przez jej najbardziej ruchliwą krawędź.
Przygotuj jednostronicowe uzasadnienie, które łączy każdy główny zabieg z konkretną obserwacją, a następnie zaproponuj tani pilotaż, który w jednym sezonie sprawdzi najbardziej ryzykowny pomysł.
Notatki przed seminarium
Kilka częstych pytań od nowych uczestników. Pełna lista znajduje się na stronie z pytaniami do zajęć.
Nie. Lekcje zakładają ciekawość i cierpliwość, a nie znajomość programów graficznych. Do każdego zadania wystarczą odręczne szkice na kalce.
Nie. Pavilionclipmeadow jest niezależnym materiałem edukacyjnym. Nie przyznaje punktów ani uprawnień zawodowych i nie jest powiązany z żadną uczelnią ani organizacją zawodową.
Takie, które jest na tyle małe, by obserwować je w ciągu godziny, i na tyle blisko, by odwiedzić je trzy razy: kieszonkowy park, plac, przedpole biblioteki lub jeden fragment większego parku.